Όλα όσα θα θέλαμε να μάθουμε για τα «Κ» αλλά φοβόμασταν να συζητήσουμε.

main

Κριτική

Δεν μπορώ να κάθομαι και να βλέπω τον Mark Zuckerberg να καταστρέφει το Internet.

11 Ιανουαρίου 2017 — από Μεταφράσεις

jBkV5Lbo8BtQbwEtgQIklxt3DhMU5XLtKCDqx1N4eRFJnU1457395451171compressflag-960x642.jpg

O Mark Zuckerberg — CEO του Facebook — είναι πιθανότατα ο πιο ισχυρός άνθρωπος στο σήμερα. Μπορεί να είναι ακόμη και ο πιο ισχυρός άνθρωπος που έζησε ποτέ. Παραδοσιακά, ο πρόεδρος των ΗΠΑ θεωρείται ο πιο ισχυρός άνθρωπος στη Γη. Στη τελική, ο πρόεδρος Obama ελέγχει το πιο δυνατό στρατό στο πλανήτη, και έχει σημαντική επιρροή στη πάνω από 18 τρις δολαρίων αμερικανική οικονομία. Αλλά ο πρόεδρος Obama υπόκειται σε συστήματα ελέγχου για τη διατήρηση της εξουσίας του: το Κογκρέσο και το Ανώτατο Δικαστήριο, οι περιορισμοί στη θητεία του (θα πρέπει να αποσυρθεί τον Ιανουάριο), και η θέλεση του αμερικανικού εκλογικού σώματος. Ο Mark Zuckerberg δεν έχει κανέναν από αυτούς τους περιορισμούς. Η δύναμη του προέρχεται από το Facebook, την έβδομη μεγαλύτερη επιχείρηση στον πλανήτη από άποψη αγοραίας κεφαλαιοποίησης, της οποίας κατέχει το 18 % των μετοχών και ελέγχει το 60% των δικαιωμάτων ψήφου.

ΚίνημαΚουλτούρα

«Η βαρύτητα στο ή» - Διαβάζοντας το βιβλίο του Κώστα Γουρνά

8 Ιανουαρίου 2017 — από Ειρήνη Γαϊτάνου

Untitled7.png

Το πολιτικό μυθιστόρημα του Κώστα Γουρνά, «Η βαρύτητα στο ή» (από τις εκδόσεις των συναδέλφων), που κυκλοφόρησε πρόσφατα, είναι ένα σημαντικό βιβλίο. Είναι ταυτόχρονα συναρπαστικό: κρατάει την/ον αναγνώστρια/η σε μια ιδιότυπη εγρήγορση, ενώ ταυτόχρονα επιβάλλει την προσεκτική του ανάγνωση, καθώς είναι στιγμές που φαίνεται ότι κάθε μια λέξη είναι ξεχωριστά επιλεγμένη, ώστε να πληρεί ένα σκοπό, ή ώστε να δένει, αποκλειστικά εκείνη, με τις υπόλοιπες. Είναι, επιπλέον, οικείο – εξαιρετικά οικείο μάλιστα: πραγματεύεται τη σημερινή συνθήκη στην Ελλάδα, από τη σκοπιά του παρόντος αλλά και του μέλλοντος (και με μια έννοια, και του παρελθόντος), με εικόνες και περιγραφές που έχουμε όλες και όλοι ζήσει, προβληματισμούς με τους οποίους έχουμε όλες και όλοι αναμετρηθεί, συναισθήματα που έχουμε όλες και όλοι βιώσει – ίσως πάντως λίγο περισσότερο, εκείνη και πάλι η περίφημη «γενιά» που βρίσκεται εκεί γύρω στα 30.

Κριτική

Η εποχή των επικηρυγμένων: Σκέψη για την κράτηση του εξάχρονου παιδιού των Ρούπα – Μαζιώτη.

7 Ιανουαρίου 2017 — από Αλίκη Κοσυφολόγου

15909442_382026522148657_1366789910_n.jpg

Δεν συμπαθώ τους συναισθηματικούς απολογισμούς στην πολιτική κι έχω συμφιλιωθεί με την ιδέα του τέλους των εποχών και του ανεπίστρεπτου παρελθόντος. Ακόμη περισσότερο εδώ και πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα δε τρέφω καμία απολύτως και σε κανένα απολύτως επίπεδο προσδοκία από το ΣΥΡΙΖΑ.

Ωστόσο, η  υπόθεση της σύλληψης της Πόλας Ρούπα και το ειδικό καθεστώς στο οποίο τέθηκε ο εξάχρονος γιος της από την ώρα της σύλληψης της κι έπειτα με φέρνει σε μια θέση να ξανασκεφτώ και λίγο την κοντινή προηγούμενη περίοδο. Είναι αλήθεια λοιπόν, ότι για όσο διήρκεσε η θητεία της κυβέρνησης Σαμαρά, ο ΣΥΡΙΖΑ από την θέση της αντιπολίτευσης αντιπαρατέθηκε με σφοδρότητα – και καλώς έκανε κατά γενική ομολογία- με την αναβαθμισμένη καταστολή των διαδηλώσεων, τα πογκρόμ στους μετανάστες/στριες και τις φερομένες ως οροθετικές γυναίκες και με αρκετές άλλες εκδηλώσεις της θεσμικής βίας και της κρατικής καταστολής.

Κριτική

Προς τα πού για τον Σοσιαλισμό σύντροφοι;

6 Ιανουαρίου 2017 — από Λευτέρης Καρχιμάκης

4abbe012414-960x595.jpg

Τα προβλήματα της μετάβασης προς μία σοσιαλιστική κοινωνία, έχουν αναλυθεί σε θεωρητικό επίπεδο, με αρχικό ερέθισμα τη ρωσική επανάσταση του '17, τα πειράματα των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού, αργότερα τις επαναστατικές εμπειρίες -βραχύβιες ή μακροχρόνιες χωρών του τρίτου κόσμου και τις προσπάθειες των χωρών της Λατινικής Αμερικής και εσχάτως με την εκλογική άνοδο, πολιτικών χώρων που, τουλάχιστον αυτοπροσδιορίζονταν, ως αριστεροί στην Ευρώπη.

Στην Ελλάδα ωστόσο, ειδικά μετά την στροφή του ΣΥΡΙΖΑ, και την γενική υποχώρηση της αριστεράς, η συζήτηση γύρω από το ζήτημα αυτό, φαίνεται έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα. Παρόλα αυτά όσοι βλέπουμε το εαυτό μας στην αριστερά, ίσως είναι καιρός να ξανανοίξουμε τη συζήτηση αυτή, όχι βέβαια με ένα θεωρητικό ή ακαδημαϊκό χαρακτήρα, αλλά πραγματοποιώντας , σήμερα, εκείνα τα μικρά βήματα που είναι δυνατά και σχεδιάζοντας τα αμέσως επόμενα.

Η ανάγκη αυτή συγκρότησης ενός σχεδίου λύτρωσης για τους καταπιεσμένους, δεν είναι επίπλαστη, δεν έρχεται να καλύψει ψυχολογικά κενά ή να δώσει μια αίσθηση «σκοπού» σε όσους νιώθουμε ότι ηττηθήκαμε, αντίθετα αν κανείς αντικρύσει ψύχραιμα τη διεθνή συγκυρία θα συνειδητοποιήσει, ότι είναι πέρα για πέρα πραγματική.

Κριτική

Ψεκασμενοπολιτική

5 Ιανουαρίου 2017 — από Θάνος Ανδρίτσος

night-television-tv-theme-machines-960x640.jpg

Σκέψεις που γεννήθηκαν μπροστά στο ψηφιακό παράλογο

Δεν περηφανεύομαι ότι καταλαβαίνω τα πάντα. Για την ακρίβεια όλο και περισσότερο αισθάνομαι να καταλαβαίνω όλο και λιγότερα.

Ίσως να φταίει η αδυναμία μου να συγκρατήσω πια όλη την πληροφορία που περνά μπροστά από την οθόνη μου.

Για παράδειγμα δεν μπορώ να καταλάβω πραγματικά τη φάση με τον Σώρρα, τα 500 δισεκατομμύρια, την ιστορία με ένα δικαστήριο, τη σχέση με μια δολοφονία και με αυτό το αστείο βίντεο με τον παπά. Κατανοώ ότι υπάρχει μια εξήγηση, είδα διάφορα κείμενα αναρτημένα, αλλά νομίζω ότι κάτι χάνω. Δεν είναι μόνο ότι βαριέμαι να διαβάσω, αλλά κυρίως δεν μπορώ να προλάβω όλα αυτά τα θέματα που με τόση ένταση προκύπτουν κάθε μέρα στα κοινωνικά δίκτυα. Νομίζω ότι το μυαλό μου δεν μπορεί κάπως να τα επεξεργαστεί.

Κουλτούρα

Μπορεί ένα τρίλεπτο να αλλάξει τον κόσμο; - Ο Τομ Μορέλο για τους Clash

31 Δεκεμβρίου 2016 — από Μεταφράσεις

The-Clash-the-clash-12151473-564-380.jpg

The future is unwritten”

Είχα την τύχη να δω τους Clash στο Σικάγο όταν ήμουν έφηβος. Ήταν μια εμπειρία που άλλαξε τη ζωή μου. Πριν καν ακόμη παιχτεί η πρώτη νότα, η διαδικασία του μετασχηματισμού είχε ξεκινήσει. Αγόρασα ένα μπλουζάκι. Ήμουν συνηθισμένος να αγοράζω χέβι μέταλ μπλούζες με πολλές εικόνες από φανταχτερούς μάγους και δράκους. Αλλά αυτό το μπλουζάκι των Clash ήταν πολύ διαφορετικό. Είχε μόνο μερικές μικρές λέξεις γραμμένες λίγο πιο πάνω απ' το ύψος της καρδιάς. Έγραφε: "the future is unwritten". Και όταν είδα τους Clash να παίζουν, ήξερα ακριβώς τι σήμαινε αυτή η φράση. Οι Clash παίζουν με πάθος, με αφοσίωση, σκοπό, αίσθημα του δικαίου και με μια άσβεστη πολιτική φλόγα. Μια τέτοια αίσθηση κοινότητας υπήρχε εκεί που έπαιζαν, ήταν σαν είναι όλα μα όλα εφικτά. Ενεργοποιήθηκα, πολιτικοποιήθηκα και άλλαξα από τους Clash εκείνο το βράδυ. Και ήξερα ότι το μέλλον δεν έχει ακόμη γραφτεί και ίσως εμείς οι φαν και αυτή η μπάντα μπορεί να γράφαμε το μέλλον από κοινού.

Κουλτούρα

Τα Χριστούγεννα κατοικούν στις ταινίες τους

25 Δεκεμβρίου 2016 — από K-lab Zone

635090727940420469-960x632.jpg

5 Ταινίες για τα Χριστούγεννα

Από το χριστουγεννιάτικο εργαστήρι του k-lab, πέντε συντάκτριες και συντάκτες γράφουν για τις αγαπημένες τους, λιγότερο ή περισσοτέρο, χριστουγεννιάτικες ταινίες. Σε μια μεγάλη ποικιλία genre και ύφους, καταλήξαμε ότι τα Χριστούγεννα κατοικούν στις ταινίες τους. 

ΚόσμοςΚουλτούρα

Ο Χορευτής της Αβάνας

13 Δεκεμβρίου 2016 — από Δημήτρης Πούλιος

07CUBAMODERNSS-slide-WEBP-superJumbo-960x640.jpg

"στην αρχή πείραξαν το χρόνο"...

Υπήρχε μια παράδοση τότε στην Αβάνα. Κάθε μέρα στις 9 το πρωί, ένα κανόνι θα πυροβολούσε από την Φορταλέθα στην Λα Καμπάνια. Ήταν τόσο συγκεκριμένη η στιγμή της κανονιάς που όλοι  συγχρονίζανε τα ρολόγια τους με βάση το μπαμ. Αλλά εκείνο το Δεκέμβρη του 1956 οι μπαρμπούδος ορίσανε τις δικές τους βόμβες να σκάσουν λίγο πριν ή λίγο πιο μετά από το κανόνι. Αυτός ο καταιγισμός από εκρήξεις, σε όλη την Αβάνα, έκανε αδύνατο να εντοπίσει κάποιος τι ώρα είναι. Δημιουργήθηκε μια αίσθηση χάος και οι στιγμές άρχισαν να μετριούνται διαφορετικά.